Vidujybės kontekstualizavimas XX a. filosofijoje ir asmens tapatybė
| Author | Affiliation | |
|---|---|---|
LT |
| Date | Volume | Issue | Start Page | End Page |
|---|---|---|---|---|
2017 | 19 | 4 | 6 | 24 |
Straipsnyje tiriama vidujybės kontekstualizacija, įvykusi XX a. filosofijoje. Doktrina, įgalinusi šį procesą, vadinama kontekstualizmu. Skiriama vidujybės kontekstualizacija silpnajame ir stipriajame kontekstualizmuose. Siplnasis kontekstualizmas tiria įvairius kontekstiškos vidujybės atvejus, o stiprusis kontekstualizmas siekia formuluoti bendruosius metodologinius principus apie kontekstiškos vidujybės ir kalbos prigimtį. Kaip alternatyva kontekstualizmui teigiama filosofinio klasicizmo pozicija, kuri į filosofinį mąstymą grąžina tiesą ir asmens tapatybę. Pasak pastarosios filosofinės pozicijos šalininkų, filosofo tapatybė yra jo tiesa. Nors grąžinamos klasikinės filosofijos problemos, tačiau filosofinis klasicizmas vengia naiviojo realizmo ir siekia išmokti kantišką-vitgenšteinišką-deridišką pamoką.
The article analyses the contextualisation of innerness that took place in the philosophy of the 20th century. The doctrine that enabled this process is called contextualism. There is a distinction between the contextualisation of innerness in the weak and strong contextualism. Weak contextualism explores various instances of contextual innerness, while strong contextualism seeks to formulate general methodological principles on the nature of contextual innerness and language. The position of philosophical classicism is stated as an alternative to contextualism; it brings back the truth and a person’s identity to philosophical thinking. According to the latter philosophical position, the identity of the philosopher is his truth. Although the problems of classical philosophy are reinstated, philosophical classicism avoids naïve realism and seeks to learn the lessons of Kant, Wittgenstein, and Deridda.