Deictic reference in written discourse
| Author | Affiliation | |
|---|---|---|
LT |
| Date | Volume | Issue | Start Page | End Page |
|---|---|---|---|---|
2009 | 3 | 1 | 135 | 144 |
Straipsnyje nagrinėjamas leksinių priemonių, išreiškiančių deiktinę laiko ir vietos referencija, vartojimas rašytiniame diskurse. Deiksė kaip verbalinė referencijos raiška kalboje atsispindi vartojant asmeninius ir parodomuosius įvardžius, parodomuosius prieveiksmius ir kitas leksines-gramatines priemones. Straipsnyje analizuojami du deiktinės referencijos tipai: laiko deiktinė referencija ir vietos deiktinė referencija. Atlikus leksinių priemonių, išreiškiančių minėtus du referencijos tipus, vartojimo tekste santykinio dažnumo skaičiavimus, buvo nustatyta, kad deiktinės referencijos vartojimas rašytiniame diskurse nesiskiria nuo jos vartojimo sakytiniame diskurse: tiek rašytiniame, tiek sakytiniame diskursuose deiktinė referencija konstruojama egocentriškai: 1) pagrindinis asmuo yra teksto kūrėjas, 2) pagrindinis laikas yra teksto kūrimo laikas, 3) pagrindinė vieta yra vieta, kurioje yra teksto kūrėjas, kurdamas tekstą. Todėl analizuotuose tekstuose dominuoja leksinės priemonės, kurios geriau padeda konstruoti deiktinę referencija egocentriškai.
Deixis as a means of verbal reference is reflected in the structure of language through personal pronouns, demonstrative pronouns or demonstrative adverbs. The article presents analysis of the use of time and place indexical expressions, i.e. temporal and locative deictics in written discourse. Two main types of deictic use - anaphoric and non-anaphoric - are analysed in the article. The article examines the results of the relative frequency distribution of temporal and locative deictics in scientific research articles. The results of the analysis demonstrated that temporal and locative deictic reference in written discourse is used similarly to that in the spoken discourse. The temporal and locative deictic reference in the analysed written discourse is organised in an egocentric way: the means that express central and proximal relations with respect to the time and place of the text production are preferred to the means that embody peripheral or distal relations.