Karo patirčių estetizavimas Marcelijaus Martinaičio ir Juditos Vaičiūnaitės memuaristikoje
| Author |
|---|
Popovienė, Vilma |
| Date | Volume | Start Page | End Page |
|---|---|---|---|
2013 | 16 | 81 | 90 |
Straipsnyje aptariamas estetizavimas kaip istorinio įprasminimo ir nutrauminimo strategija. Remiantis vokiečių istoriko ir istoriografijos teoretiko Jörno Rüseno teorinėmis įžvalgomis, istorinė sąmonė priklauso nuo praeities, kuri istorinio atsiminimo galia perdirbama į prasmingą ir reikšmingą istoriją. Trauminės praeities patirtys (karas, holokaustas, tremtis) yra beprasmės ir bereikšmės, atveriančios istorinio identiteto žaizdas. Labai svarbu papasakoti (užrašyti) trauminės patirties istoriją ir ją įprasminti integruojant į pasaulio ir savęs supratimo kategorijas. Rüseno teigimu, tą akimirką, kai įvykis gauna „istorinę“ prasmę ir reikšmę, išnyksta jo trauminis pobūdis. Estetizavimas šiuo atveju yra viena iš istorinio įprasminimo strategijų, padedanti įveikti trikdančius trauminių patirčių padarinius. Straipsnyje bandoma atsakyti į klausimus, kodėl karo patirčių įprasminimui Marcelijaus Martinaičio ir Juditos Vaičiūnaitės memuaristikoje pasirinkta estetizavimo strategija ir kaip ši strategija atskleidžiama tekste.
This article discusses aestheticization as a strategy of giving historical meaning to past traumatic experiences, thus leading to detraumatization. The theoretical point of departure is the historiographical work by German theorist Jörn Rüsen. According to him, historical consciousness is a synthesis of past experiences and future expectations; it depends on the past, which through historical remembrance is reworked into a meaningful and significant history. Traumatic experiences like war, Holocaust or exile are pointless and meaningless, opening up historical identity’s wounds. It is very important to narrate the story of traumatic past experiences and to integrate it into the categories of meaning and self-understanding. At the moment when the event acquires historical meaning and significance, its traumatic nature disappears. Aestheticization is one of the strategies of ascribing historical meaning, helping to overcome the disturbing consequences of traumatic experiences.