Pacų giminės dvasininkų karjeros valstybinėse ir bažnytinėse struktūrose rodo jų augančias pozicijas ir reikšmę to meto galios struktūrose. Neabejotinai XVII a. Pacų giminei buvo auksinis baroko amžius. Tačiau ankstesnis šimtmetis taip pat nusipelno tyrimų. Straipsnyje siekiama identifikuoti veiksnius, kurie lėmė karjeras giminės kontekste, ir charakterizuoti Pacų giminės vyskupus (ar vyskupus nominatus). Apžvelgus daugiau nei šimto metų laikotarpį, galima atskleisti lėtą ir nestabilų procesą, kurio metu vyskupai Pacai siekė ne tiek iškilti, kiek patenkinti savo asmenines ambicijas, kurios per šį šimtmetį apsivertė aukštyn kojomis.

Sprawa utworzenia samorządu ziemskiego na ziemiach zabranych Rzeczypospolitej, pojawiła się w 1898 roku, za rządów ministra spraw wewnętrznych Cesarstwa Rosyjskiego, Iwana Goremykina1. Opracowany przez niego projekt, który w znacznej mierze nawiązywał do rozwiązań legislacyjnych zawartych w ustawie z 1890 roku, przewidywał wprowadzenie jedynie gubernialnych zgromadzeń ziemskich, z kolei zgromadzenia powiatowe, nie obligatoryjne, uzależnione zostały od zgody ministerstwa spraw wewnętrznych. Ostatecznie 17 marca 1903 roku w guberniach: mińskiej, witebskiej i mohylewskiej, a także 12 (25) grudnia 1904 roku w guberniach podolskiej, kijowskiej oraz wołyńskiej, utworzono pewien surogat ziemstw, tak zwane ziemskie komitety gubernialne i powiatowe, złożone w znacznej mierze z nominowanych urzędników państwowych (tak zwane „ziemstwo margarynowe”)2. Organami wykonawczymi komitetów były zarządy gubernialne i powiatowe. Do głównych kompetencji „ziemstw” z 1903 i 1904 roku, należały sprawy szkolnictwa, infrastruktury drogowej, szpitali jak też lokalnego rozwoju gospodarczego.